stosunek albumin do globulin

U świnek morskich i u królików nie można zapobiec wstrząsowi przez usunięcie wątroby, gdyż u nich mechanizm wstrząsowy jest związany innym narządem, mianowicie płucami. Jednak i u tych zwierząt tak jak u psa wątroba wykazuje wiele zmian. Wątroba ulega przyćmieniu miąższowemu oraz zwyrodnieniu tłuszczowemu, zarówno samego miąższu jak i śródbłonka naczyń włosowatych, i mogą powstać nawet martwice. Jeżeli nawet nie dojdzie do takich zmian lub są one tylko słabo zaznaczone, to czynnościowe zmiany wątroby wywołują rozmaite zaburzenia we krwi, jak nagromadzenie się azotu resztkowego, zmianę stosunku albumin do globulin, zmniejszenie się włóknikorodnej substancji i niemożność syntezy mocznika. Poza tym wątroba uczulonych zwierząt zawiera więcej autolitycznych enzymów, c7; wskazywałoby na komórkowe pochodzenie anafilaksji . Continue reading „stosunek albumin do globulin”

Powtórna dawka bialka

Jeżeli zablokujemy komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego u zwIerzęcia uczulonego przez wprowadzenie do krwi tuszu, błękitu trypanowego, kolargolu lub innych ciał blokujących ten układ, to wstrząs nie wystąpi i raczej występuje odczulenie. Na podstawie różnych doświadczeń wygląda wtedy tak, że po pierwszym wprowadzeniu białka, to jest w okresie wylęgania anafilaksji, układ siateczkowo-śródbłonkowy jest podrażniony i występuje większe wytwarzanie przeciwciał. Powtórna dawka białka wywołuje blokadę układu siateczkowo-śródbłonkowego, gdyż uczulone komórki tego układu wychwytują wprowadzone białko. Prawdopodobnie więc białko, które wychwytują komórki uczulonego układu siateczkowo-śródbłonkowego, łączy się z przeciwciałami znajdującymi się wewnątrz komórek tego układu. W związku z absorbcją dopełniacza dochodzi do zmian w czynności enzymów koniecznych dla życia komórki i w związku z tym do zatrzymania się procesów katalitycznych. Continue reading „Powtórna dawka bialka”

Systematyczny rozbiór ukladu zylnego

Nie ulega wątpliwości, że to podobieństwo jest spowodowane analogicznymi warunkami hemodynamicznymi, panującymi w tych dwóch układach. Systematyczny rozbiór układu żylnego ograniczymy do wytycznych zasadniczych, albowiem w wielu okolicach ciała rozmieszczenie żył. wzoruje się na rozmieszczeniu bliźniaczych tętnic, z tym zastrzeżeniem że, jak wspomniałem wyżej, bardzo często jednej tętnicy towarzyszy nie jedna, lecz dwie żyły siostrzane. Cały układ żylny daje się podzielić na trzy naturalne układy wtórne, a mianowicie: – układ żylny serca, układ żyły czczej przedniej i układ żyły czczej tylnej. Układ żylny serca (venae cordis}. Continue reading „Systematyczny rozbiór ukladu zylnego”

Miejscem powstawania chlonki sa niewatpliwie okolice sasiadujace z sieciami wloskowatymi

Pod względem chemicznym przypomina ona osocze krwi, jest jednak pozbawiona erytrocytów, zawiera wiele limfocytów i znikomą ilość leukocytów. Miejscem powstawania chłonki są niewątpliwie okolice sąsiadujące z sieciami włoskowatymi z czego wynika, że prawdopodobnie wszystkie tkanki są nią niejako nasiąknięte. Przestrzeniami chłonnymi nazywamy różnego rodzaju i wielkości szczelinowate zbiorniki, z których spływa chłonka do naczyń chłonnych. Rozróżnia się następujące typy wymienionych przestrzeni. a) – Przestrzenie międzykomórkowe ( iruerstitia intercellularia. Continue reading „Miejscem powstawania chlonki sa niewatpliwie okolice sasiadujace z sieciami wloskowatymi”

zespól gruczolów chlonnych rejonowych

Tak więc z całego ciała, a zwłaszcza z przewodu pokarmowego, spływa bezustannie prąd chłonki znajdując ujście w układzie żylnym. Ilość w ten sposób ściekającej z tkanek chłonki nie jest mała, obliczono bowiem, że wynosi ona u człowieka około dwóch litrów na dobę. Lwia część tej ilości przypada na układ chłonny przewodu pokarmowego, stanowiącego drogi, którymi wchłonięte przez nabłonek jelitowy tłuszcze dostają się do krwiobiegu ogólnego. Ujęcie opisowe ogółu naczyń chłonnych ustroju jest niezmiernie trudne, zadowolimy się przeto podziałem ich na dwa zasadnicze zespoły: – naczynia chłonne powierzchowne(vasa f:ymphatica superfic. ) i naczynia chłonne głębokie (rasa f:ymphatica prof. Continue reading „zespól gruczolów chlonnych rejonowych”

Hamowanie ścieżki hedgehog u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym Nevusa AD 6

Mediana (. SE) całkowitego stężenia leku w osoczu wynosiła 25 . 7 .mol na litr (zakres od 13 do 42). Nie znaleźliśmy korelacji między tymi poziomami a odpowiedzią na nowotwór po lub 3 miesiącach. Continue reading „Hamowanie ścieżki hedgehog u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym Nevusa AD 6”

Hamowanie ścieżki hedgehog u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym Nevusa AD 3

Badanie pacjentów i leczenie
Wszyscy pacjenci otrzymali kliniczną diagnozę zespołu podstawnokomórkowego (ang. Basal-cell nevus syndrome) na podstawie co najmniej dwóch głównych kryteriów, i wszyscy mieli łącznie co najmniej 10 chirurgicznie kwalifikujących się nowotworów podstawnokomórkowych obecnych przy wejściu do badania lub usuniętych podczas poprzednich 2 lat. Pacjenci byli losowo przydzielani zgodnie z wygenerowaną komputerowo listą randomizacji i nie byli uwarstwiani na podstawie wcześniejszej stopy rozwoju raka podstawnokomórkowego.
Każdy pacjent otrzymał badany lek przez maksymalnie 18 miesięcy, aż do pojawienia się nietolerowanych efektów toksycznych lub klinicznego pogorszenia choroby (zdefiniowanego jako> 60 nowych chirurgicznie kwalifikujących się nowotworów podstawnokomórkowych lub podwojenia łącznej długości najdłuższej z istniejących lub nowych chirurgicznie raki komórkowe). Continue reading „Hamowanie ścieżki hedgehog u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym Nevusa AD 3”