Reforma systemu opieki zdrowotnej w Massachusetts – rozszerzenie zasięgu, eskalacja kosztów cd

Dla osób o niższych dochodach, harmonogram dostępności, który jest corocznie weryfikowany, służy do określenia, czy mieszkańcy mogą płacić za ubezpieczenie zdrowotne, niezależnie od tego, czy jest on uzyskiwany za pośrednictwem Commonwealth Connector, czy bezpośrednio od ubezpieczyciela. Zgodnie z harmonogramem na rok 2008, opłacalne polisy zwykle wymagają nie więcej niż 7,5% do 10,6% dochodu do opłacenia składek; procenty różnią się w zależności od dochodów i rodzaju gospodarstwa domowego. Osoby z istniejącymi wcześniej schorzeniami nie ponoszą dodatkowych opłat za poszczególne polisy. Jednakże, ponieważ składki rosną wraz z wiekiem, osoby osiągające dochody poniżej progów przystępności cenowej są uważane za nie posiadające przystępnych prywatnych opcji ubezpieczeniowych po pewnym wieku – obecnie, 55 lat w przypadku ubezpieczenia indywidualnego, 50 lat w przypadku ubezpieczenia grupowego i 30 lat w przypadku ubezpieczenia rodzinnego. Zwroty kategoryczne oparte na dochodach dotyczą głównie osób dorosłych, którym nie oferuje się ubezpieczenia finansowanego przez pracodawcę. Dopóki nie zostanie przeprowadzona bardziej szczegółowa analiza deklaracji podatkowych, urzędnicy państwowi nie będą wiedzieli, ilu spośród osób uznanych za niezdolnych do ubezpieczenia zdrowotnego należy do tych kategorii. I, oczywiście, osoby korzystające z opieki medycznej ponoszą dodatkowe koszty związane z płatnościami, odliczeniami, opłatami za receptę i innymi wydatkami z kieszeni. Składki na niesubsydiowany program Commonwealth Choice wzrosną średnio o 5% za rok finansowy 2009, który rozpoczyna się lipca. Rządowe płatności za składki w Commonwealth Care wzrosną średnio o 9,4%. Koszty poniesione przez państwo na rzecz Commonwealth Care są częściowo rekompensowane przez federalny zwrot kosztów – przewidywany na 268,3 miliona dolarów w roku podatkowym 2008 i na 360,6 miliona dolarów w roku podatkowym 20093 – oraz zmniejszenie płatności na rzecz lokalnych ośrodków zdrowia i szpitali, które leczą osoby nieubezpieczone, które powodował trudności w niektórych ośrodkach i szpitalach. Pozostałe przychody są ograniczone. Przychody z sprawiedliwej składki , roczna opłata za jednego pracownika w wysokości 295 USD zapłacona przez firmy, które mają 11 lub więcej pracowników w pełnym wymiarze godzin, ale nie zapewniają ani nie wnoszą wkładu do ubezpieczenia zdrowotnego, w roku finansowym 2008 wyniesie 6,7 miliona USD w porównaniu z 50 milionami dolarów rocznie, które oszacowano w momencie uchwalenia reformy1, 3. Różnica może odzwierciedlać niedokładne lub niepełne raportowanie lub niedokładne wstępne oszacowanie liczby pracodawców, którzy podlegaliby ocenie. Więcej osób, w tym dorosłych o niskich dochodach, ma ubezpieczenie sponsorowane przez pracodawcę niż przed reformą.
Massachusetts do tej pory unikało prawnych wyzwań związanych z reformami, które mogły zostać wprowadzone w ramach federalnej Ustawy o przechodzeniu na emeryturę pracowników, która zabrania państwom ustanawiania standardów dla ubezpieczonych przez siebie pracodawców. Możliwym wyjaśnieniem jest to, że wymóg utrzymywania minimalnego standardu ubezpieczenia jest nałożony na osoby, a nie na pracodawców, że przedsiębiorstwa w dużej mierze popierają reformę4 i że ich zobowiązania są skromne. Wymagania pracodawcy są spełnione, jeśli co najmniej 25% jego pracowników zapisuje się do planu zdrowotnego firmy lub jeśli oferuje płacenie co najmniej jednej trzeciej składki za indywidualne ubezpieczenie. Pracodawcy nie są zobowiązani do ubezpieczenia zdrowotnego pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin
[podobne: rezonans magnetyczny suwałki, multiclinic lekarze, implant zęba cena warszawa ]