Gruczoly chlonne

Gruczoły chłonne, otrzymujące chłonkę z danego narządu, nazywamy – gruczołami rejonowymi. Każda więc okolica ciała posiada odpowiednie gruczoły chłonne (z wyjątkiem przestrzeni podpajęczynówkowej). Do wyjątków należą stosunki znalezione przez Baumau wielu ssaków udomowionych, kiedy to naczynia chłonne, zamiast zachować swą odrębność aż do żyły czczej przedniej, uchodzą wcześniej wprost do żył sąsiednich. Stosunek naczyń chłonnych do gruczołów rejonowych przedstawia się w ten sposób, iż naczynia te doprowadzają chłonkę do gruczołu – naczyniami doprowadzającymi (rasa afferentia), chłonka zaś wypływa ż gruczołu – naczyniami odprowadzającymi(rasa ejferentia). Ogół naczyń chłonnych zbiera się wreszcie w dwu wielkich naczyniach, którymi są: – przewód piersiowy oraz- pień chłonny prawy. Continue reading „Gruczoly chlonne”

naczynia chlonne

W miarę zwiększania się średnicy, powstaje wokół ściany śródbłonkowej perithelium, składające się z włókien klejodalnych, włókien sprężystych i nielicznych miocytów gładkich. Dzięki obecności miocytów, naczynia chłonne mogą się kurczyć rytmicznie, przejawiając ruchomość typu robaczkowatego. Jest to o tyle ważne, że u ssaków układ chłonny jest pozbawiony silników w postaci serc chłonnych, w które obfitują Urodela, a chłonka przemieszcza się w kierunku układu żylnego dzięki i wskutek skurczów przyległych mięśni. Celem zapobieżenia niewłaściwemu kierunkowi chłonki, wzdłuż naczyń chłonnych są gęsto rozsiane kieszonkowate, parzyste – zastawki chłonne (valrulae lymphaticae), przypominające zastawki żylne. Na drodze do układu żylnego chłonka, powstała w tkankach, musi ulec filtracji przez gruczoły chłonne (lymphoglandulae), o których budowie była mowa w innym miejscu . Continue reading „naczynia chlonne”

Miejscem powstawania chlonki sa niewatpliwie okolice sasiadujace z sieciami wloskowatymi

Pod względem chemicznym przypomina ona osocze krwi, jest jednak pozbawiona erytrocytów, zawiera wiele limfocytów i znikomą ilość leukocytów. Miejscem powstawania chłonki są niewątpliwie okolice sąsiadujące z sieciami włoskowatymi z czego wynika, że prawdopodobnie wszystkie tkanki są nią niejako nasiąknięte. Przestrzeniami chłonnymi nazywamy różnego rodzaju i wielkości szczelinowate zbiorniki, z których spływa chłonka do naczyń chłonnych. Rozróżnia się następujące typy wymienionych przestrzeni. a) – Przestrzenie międzykomórkowe ( iruerstitia intercellularia. Continue reading „Miejscem powstawania chlonki sa niewatpliwie okolice sasiadujace z sieciami wloskowatymi”

UKLAD NACZYNIOWY CHLONNY

UKŁAD NACZYNIOWY CHŁONNY Układ naczyniowy chłonny służy do odprowadzania – chłonki z wszelkich przestrzeni chłonnych do wnętrza układu żylnego, a w szczególności do żyły czczej przedniej, w bezpośrednim sąsiedztwie ujścia do niej pnia dwujarzmowego. W ten sposób układ chłonny, szeroko rozpowszechniony wśród wszystkich kręgowców, może być uważany za pewnego rodzaju uzupełnienie układu żylnego. Z powyższego określenia bynajmniej nie wynika, byśmy już obecnie mogli mieć wyraźny pogląd na istotę układu chłonnego. W rzeczywistości pomimo licznych prac z tego zakresu, w których udział anatomów polskich (H. Hoyer i jego uczniowie) zaznacza się wybitnie, układ chłonny stanowi jeden z tych działów anatomii kręgowców, który może w przyszłości okazać wiele niespodzianek. Continue reading „UKLAD NACZYNIOWY CHLONNY”

gruczoly chlonne

Znajomość rozmieszczenia tych gruczołów jest niezmiernie ważna dla każdego lekarza, gdyż dzięki niej jest on w stanie umiejscowić punkt podległy zakażeniu. Zarówno skład ilościowy poszczególnych zespołów gruczołów chłonnych, jak i ich wielkość wykazują znaczną zmienność u różnych ssaków. Naogół da się powiedzieć, że największe gruczoły chłonne występują u Boridae, a najmniejsze u Equidae, przy czym stosunki ilościowe przedstawiają się wprost odwrotnie. U osobników młodych gruczoły chłonne są stosunkowo większe aniżeli w stanie dorosłym. Większość gruczołów waha się w szerokich granicach od 2 mm do 200 mm (), przy czym górne granice są charakterystyczne dla Bovidae. Continue reading „gruczoly chlonne”

zespól gruczolów chlonnych rejonowych

Tak więc z całego ciała, a zwłaszcza z przewodu pokarmowego, spływa bezustannie prąd chłonki znajdując ujście w układzie żylnym. Ilość w ten sposób ściekającej z tkanek chłonki nie jest mała, obliczono bowiem, że wynosi ona u człowieka około dwóch litrów na dobę. Lwia część tej ilości przypada na układ chłonny przewodu pokarmowego, stanowiącego drogi, którymi wchłonięte przez nabłonek jelitowy tłuszcze dostają się do krwiobiegu ogólnego. Ujęcie opisowe ogółu naczyń chłonnych ustroju jest niezmiernie trudne, zadowolimy się przeto podziałem ich na dwa zasadnicze zespoły: – naczynia chłonne powierzchowne(vasa f:ymphatica superfic. ) i naczynia chłonne głębokie (rasa f:ymphatica prof. Continue reading „zespól gruczolów chlonnych rejonowych”

Zatoki chlonne

Te przestrzenie międzykomórkowe odgrywają szczególną rolę w tkankach pozbawionych naczyń krwionośnych. Mam tutaj na myśli przede wszystkim naskórek oraz rogówkę oka. b) – Przestrzenie okołonerwowe (s patia perineuralia), otaczające pnie nerwowe. c) – Zatoki chłonne kosmkowe(sinus tymphatici), znajdujące się w kosmkach jelitowych . d) – Jamy chłonne (cara ornplica) stanowią obszerne przestrzenie, wysłane śródbłonkiem i zaliczane często do tzw. Continue reading „Zatoki chlonne”

Hamowanie ścieżki hedgehog u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym Nevusa

Rozregulowana sygnalizacja hedgehog jest kluczową nieprawidłowością molekularną leżącą u podstaw raka podstawnokomórkowego. Wismodegib jest nowym podawanym doustnie inhibitorem ścieżki hedgehog, który wywołuje obiektywne reakcje w miejscowo zaawansowanym raku podstawnokomórkowym z przerzutami. Metody
Zbadaliśmy skuteczność wismodegibu przeciwko komórkom podstawnokomórkowym raka w randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym w trzech klinikach od września 2009 r. Do stycznia 2011 r. Continue reading „Hamowanie ścieżki hedgehog u pacjentów z zespołem podstawnokomórkowym Nevusa”