Kontrola rytmu a kontrola dawki w przypadku migotania przedsionków i niewydolności serca cd

Kardiowersję elektryczną zalecano w ciągu 6 tygodni po randomizacji u pacjentów, którzy nie mieli konwersji na rytm zatokowy po terapii antyarytmicznej. W razie potrzeby zalecono drugą kardiowersję w ciągu 3 miesięcy od zapisania. Dodatkowe kardiowersje były zalecane w przypadku kolejnych nawrotów migotania przedsionków. Amiodaron był lekiem z wyboru w utrzymaniu rytmu zatokowego, aw razie potrzeby stosowano sotalol lub dofetylid. 15 Zalecono instalację stałego stymulatora, jeśli bradykardia uniemożliwi stosowanie leków antyarytmicznych. Pacjenci, którzy nie mieli odpowiedzi na leczenie antyarytmiczne, mogliby zostać skierowani na leczenie niefarmakologiczne. Kontrola częstości
Terapie do kontroli częstości obejmowały skorygowane dawki beta-blokerów z glikozydem naparstnicy, aby osiągnąć docelową częstość rytmu serca, która została określona jako częstość rytmu komór mniej niż 80 uderzeń na minutę podczas spoczynkowego elektrokardiografii 12-odprowadzeniowej i mniej niż 110 uderzeń na minutę podczas 6-minutowy test marszu; oba testy przeprowadzono po 4 i 12 miesiącach, a następnie po roku. Zastępowanie węzłów chłonnych przedsionkowo-komorowych i terapię stymulatorem zalecano pacjentom, którzy nie osiągnęli docelowych poziomów kontroli za pomocą terapii lekowej.
Terapie niewydolności serca
Leczenie inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę lub antagonistą receptora angiotensyny było zalecane dla wszystkich pacjentów. Zalecano stosowanie maksymalnych tolerowanych dawek beta-adrenolityków u pacjentów w obu grupach. U wszystkich pacjentów zalecono leczenie przeciwzakrzepowe.35 Zalecono stosowanie wszczepialnego defibrylatora i terapii resynchronizującej komorę zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami.36
Wyniki pierwotne i wtórne
Pacjenci byli oceniani na 3 tygodnie, 4 miesiące i co 4 miesiące, później do 48 miesięcy, a następnie co 6 miesięcy. Pierwszorzędowym rezultatem była zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych. Drugorzędnymi rezultatami były zgon z jakiejkolwiek przyczyny, udar, pogorszenie zastoinowej niewydolności serca, hospitalizacja, jakość życia, koszt leczenia i kompozycja śmierci z przyczyn sercowo-naczyniowych, udaru lub pogorszenia zastoinowej niewydolności serca. Najważniejsze zdarzenia kliniczne zostały rozstrzygnięte przez komitet ds. Wydarzeń, którego członkowie nie byli świadomi zadań grupy badawczej pacjentów.
Analiza statystyczna
Wstępnie analizowane analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. Współczynniki zderzeń z powodu zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i wyników wtórnych oszacowano metodą Kaplana-Meiera i porównano testem log-rank. Pierwotna analiza została dostosowana do następujących podstawowych zmiennych: wiek, płeć, frakcja wyrzutowa lewej komory, klasa czynnościowa NYHA, obecność lub brak cukrzycy lub nadciśnienia tętniczego, stosowanie lub niewykorzystanie defibrylatora wewnętrznego, czas od rozpoznania migotania przedsionków poziom kreatyniny oraz zastosowanie lub brak użycia beta-blokera, inhibitora konwertazy angiotensyny lub doustnego antykoagulanta. Poziom istotności statystycznej wymagany do analizy pierwotnej skorygowano tak, aby uwzględnić sześć analiz pośrednich, z których każda była przeprowadzana na poziomie alfa 0,00014, co skutkowało końcowym poziomem istotności wynoszącym 0,04998
[hasła pokrewne: stosunek albumin do globulin, lifting wolumetryczny, półpasiec icd 10 ]