Blokada angiotensyny II i dylatacja aorty w zespole Marfana ad

Rozwój zmian patologicznych w ścianie aortalnej i postępujące poszerzenie korzenia aorty zostały osłabione lub zapobieżone przez układowe leczenie przeciwciałem neutralizującym TGF-. lub blokerem receptora angiotensyny II (ARB), losartanem, lekiem przeciwnadciśnieniowym o znanym działaniu hamującym Sygnalizacja TGF-..10,12 Dla porównania, zmutowane myszy leczone propranololem beta-blokerów nadal wykazywały znaczące zmiany patologiczne w ścianie aortalnej i wykazywały jedynie umiarkowane zmniejszenie szybkości rozszerzania aorty i korzenia. Te wyniki doprowadziły nas do hipotezy, że leczenie ARB może być skuteczne w zapobieganiu powiększaniu korzenia aorty i towarzyszącym zmianom patologicznym sercowo-naczyniowym u pacjentów z zespołem Marfana. Metody
Projekt badania i pacjenci
Retrospektywnie przejrzeliśmy zapisy wszystkich pacjentów pediatrycznych leczonych w klinice genetyki medycznej szpitala Johns Hopkins, którzy spełnili kryteria diagnostyczne Ghenta13 dotyczące zespołu Marfana i którzy byli obserwowani prospektywnie od października 1996 r. Do listopada 2007 r. Rozpoznanie zespołu Marfana potwierdzono u każdego pacjenta po wykluczeniu innych znanych zespołów tętniaka wrodzonego na podstawie rozróżnienia cech fenotypowych, analizy mutacji molekularnych lub obu (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). To retrospektywne badanie zostało zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą Johns Hopkins University, która zniosła wymóg uzyskania świadomej zgody.
Zidentyfikowaliśmy kohortę 18 pacjentów z zespołem Marfana, w wieku od 14 miesięcy do 16 lat, którzy rozpoczęli terapię ARB od listopada 2003 r. Do maja 2006 r. I kontynuowali terapię przez co najmniej rok obserwacji. Zidentyfikowano dodatkowego pacjenta, któremu przepisano ARB, ale ten pacjent został wykluczony z analizy po stwierdzeniu udokumentowanych okresów nieprzestrzegania terapii. Decyzja o rozpoczęciu leczenia ARB u tych pacjentów była podejmowana z przyczyn klinicznych podczas rutynowych wizyt. Chociaż nie zastosowano formalnych kryteriów włączenia, czynniki, które wpłynęły na decyzję o przepisaniu ARB zawierały dowody na szybką zmianę średnicy korzenia aorty, pomimo innych terapii medycznych, w tym beta-blokerów z lub bez inhibitorów ACE (11 pacjentów); średnica korzenia aorty wynosząca co najmniej 4,0 cm, zbliżając się do progu dla interwencji chirurgicznej (6 pacjentów); i niedopuszczalne zdarzenia niepożądane związane z konwencjonalnymi środkami farmakologicznymi (1 pacjent). Szczegóły leczenia przed rozpoczęciem leczenia ARB są podane w Dodatku Uzupełniającym.
Zidentyfikowaliśmy 65 dodatkowych pacjentów pediatrycznych z zespołem Marfana, którzy przeszli echokardiografię co najmniej trzy razy w szpitalu Johns Hopkins podczas okresu badania, nie mieli operacji aorty-korzenia i nie otrzymali terapii ARB. Wszyscy pacjenci tej kohorty otrzymywali beta-blokery zgodnie z reżimem dawkowania podobnym do stosowanego u biorców ARB przed rozpoczęciem leczenia ARB.
Terapia za pomocą ARB
Terapię rozpoczęto u 17 pacjentów z losartanem ARB (Cozaar, Merck) w początkowej doustnej dawce 0,6 mg na kilogram masy ciała na dobę; W tym czasie przerwano leczenie inhibitorami ACE lub blokerami kanału wapniowego
[przypisy: przeglądarka skierowań do sanatorium, implant zęba cena warszawa, talasemia objawy ]