Analizy korelacji immunologicznej w teście na skuteczność szczepionki przeciwko HIV-1 AD 9

Ograniczenie analiz porównujących ryzyko zakażeń wśród osób otrzymujących szczepionkę i placebo polega na tym, że grupy porównawcze nie mogły być randomizowane i mogły występować resztkowe zakłócenia, ponieważ analiza była kontrolowana tylko pod względem płci i wyjściowych behawioralnych czynników ryzyka. Istotne interakcje przeciwciał IgA swoistych dla Env z innymi pierwotnymi zmiennymi dodatkowo potwierdzają znaczenie przeciwciał wiążących IgA w przewidywaniu ryzyka infekcji (Tabela S4 w Dodatku Uzupełniającym). W przypadku szczepionek z niskim poziomem przeciwciał IgA swoistych dla Env, cztery z pozostałych pięciu podstawowych zmiennych – awidność IgG, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, przeciwciała neutralizujące i limfocyty T CD4 swoiste względem Env – były odwrotnie skorelowane z infekcją, podczas gdy u wysokie poziomy przeciwciał IgA swoistych dla Env, nie było korelacji między tymi zmiennymi a infekcją (Tabela S4 w Dodatku Aneks). Obserwowane interakcje generowały hipotezę, że poziomy przeciwciał IgA w osoczu wpływają na ochronne funkcje efektorowe IgG, zjawisko obserwowane w przypadku innych patogenów, 35,36 w regulacji funkcji autoprzeciwciał, 37 oraz w odpowiedzi immunologicznej na raka38.
Stwierdziliśmy, że szczepionki z przeciwciałami IgA przeciwko pierwszemu konserwatywnemu regionowi (C1) gp120 miały wyższe ryzyko zakażenia niż szczepionki bez tych przeciwciał (iloraz szans, 3,15, P = 0,003, q = 0,13). Region gp120 C1 zawiera epitop, który może być celem na powierzchni komórek zakażonych wirusem dla przeciwciał, które pośredniczą w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał.39 Innym możliwym scenariuszem jest to, że wysokie poziomy przeciwciał IgA swoistych względem Env są zastępczym markerem wirusa HIV. -1 ekspozycja, która nie została w pełni uwzględniona poprzez korektę dla bazowych zgłaszanych przez siebie behawioralnych czynników ryzyka w modelach regresji. Pierwotna zmienna przeciwciał IgA specyficznych dla Env nie była istotnie związana z wyjściowymi behawioralnymi czynnikami ryzyka (P = 0,28), ani przeciwciała IgA przeciwko poszczególnym białkom Env zawartym w pierwotnej zmiennej IgA nie korelowały z wyjściowymi behawioralnymi czynnikami ryzyka (Tabela S6 w Dodatek dodatkowy). IgA w osoczu to przede wszystkim monomeryczna IgA, podczas gdy śluzówkowe IgA jest głównie dimeryczne. Nie można ocenić żadnej ochronnej roli dimerycznej IgA śluzówki w kontekście szczepienia HIV-1 w badaniu RV144, ponieważ próbki śluzówki nie zostały zebrane.
Nie można wnioskować o istotności tych odkryć dla różnych populacji narażonych na HIV-1 otrzymujących ALVAC-HIV, AIDSVAX B / E lub inne schematy szczepionki przeciwko HIV-1 i należy je określić prospektywnie. Ponadto konieczne są dalsze badania w celu ustalenia związku przyczynowego – czy przeciwciała V1V2 pośredniczą w wywołanej szczepionką ochronie przed infekcją, czy też przeciwciała IgA swoiste wobec Env przeszkadzają w ochronie Niemniej jednak, identyfikacja korelatów immunologicznych ryzyka zakażenia HIV-1 w badaniu RV144 dostarcza prawdopodobnych hipotez biologicznych dla pierwotnej klinicznej obserwacji skuteczności szczepionki. 4. Wyjaśnienie potencjalnych ról V1V2 i swoistych dla przeciwciał IgA przeciwciał przeciwko Env w modulacji Ryzyko zakażenia HIV-1 może przyspieszyć rozwój kliniczny kandydatów na szczepionkę, co może poprawić wyniki badania klinicznego RV144.
[patrz też: lifting wolumetryczny, wizyta u lekarza medycyny pracy, implant zęba cena warszawa ]